20/01/17

Novo trimestre, nova lectura

Ola a todos e todas !
O club de lectura de 5º iniciamos unha nova lectura.
Como continuamos recordando a figura de Roald Dahl, este trimestre imos ler o libro "As Bruxas"
Esperamos pasalo igual de ben que co anterior, ademáis neste trimestre a familia medrou, pois se animaron dous compañeiros máis.
Un saúdo


20/12/16

CENTENARIO ROALD DAHL

  Con motivo da celebración do centenario do nacemento de Roald Dahl (1916 - 2016), nos clubs de lectura de 5º e 6º estivemos lendo libros do autor (" Charlie e a fábrica de chocolate" e "As bruxas") e mañá miraremos películas baseadas nas súas obras ("Matilda" e "Mi amigo el gigante").
  E como culminación da nosa homenaxe a este gran escritor hoxe elaboramos uns murais nos que recollemos parte da súa vida e da súa obra.Aquí vos deixamos unha foto e a nosa recomendación de que leades algún dos seus libros : veredes como vos gusta!




FELICES FESTAS E FELICES LECTURAS !


06/12/16

MANUAL PARA MUJERES DE LA LIMPIEZA. Lucia Berlin

A vida de calquera muller está chea de manuais, de normas, de obrigas, de responsabilidades e liberarse de todas elas, limpar e sacudir o po é unha tarefa realmente ardua e difícil.
A través deste conxunto de relatos Lucia Berlin, a autora, mergúllase nun xénero literario -a autoficción- no que se move á perfección. Coñecemos a súa biografía, dende a infancia ata a idade adulta, a través dos relatos onde ela mesma, agochada nun alter ego, é a protagonista ou cede o asento a personaxes que camiñan ao seu carón: o avó, a nai, os fillos, a curmá ou o simple cidadán que acotío pasa por diante.
Son relatos construídos dende a sinxeleza, sen grandes alardes narrativos e cuxo obxectivo é a descrición de situacións cotiás vividas ou percibidas pola propia protagonista. Ela non oculta a ningúen, e menos aínda ao lector, as súas miserias: relata a súa dependencia do alcol, das drogas e das relacións totalmente insubstanciais. Semella ser un imán para as fatalidades, mais asimilia e zigzaguea entre os problemas, conseguindo subir ata a superficie para volver comezar.
A protagonista vai percorrendo América de Sur a Norte, arrastrada pola súa propia familia, polas relacións persoais ou pola necesidade de atopar acougo nalgún lugar. O mesmo percorrido nómade que viviu de nena, vaino reflectir na súa familia e sempre co mesmo obxectivo: procurar o equilibrio entre a terra e a persoa.
As situacións insólitas, rocambolescas ou mesmo surrealistas son percibidas polo lector como intrínsecas á propia vida da protagonista: sendo ela, non podería suceder doutro xeito.
Chamaron a atención os finais dos relatos, non hai grande interese en pechar a historia, na maioría dos casos deixa o final aberto, e é o lector quen o interpreta ou simplemente pecha o libro e fica durante uns instantes dándolle voltas ao relato.
Destaca tamén na súa forma de narrar a enorme simbioxe entre o lugar, como espazo, e o contido que está a narrar. Delimita cun ritmo narrativo e cun léxico diferente os distintos lugares polos que pasa: non lemos igual un relato que lle sucede en Chile ou México, ca un relato situado en Nova York. En moitas ocasións o ritmo narrativo cambia dentro do propio relato: o antes e o despois da inxesta do alcol ou da viaxe ata a clínica clandestina onde ían practicarlle o aborto.
Lucia Berlin é unha artista da linguaxe, poucos escritores conseguen en poucas liñas transportarnos de cultura en cultura e de país en país sen caer no tedio de estar continuamente realizando un exercicio de agudeza lectora para non perder o fio argumental.
En definitiva, unha lectura que deixou pouso en cada un de nós e que nos levou a preguntarnos: e agora que leo?


Obrigadas pola nosa dependencia lectora seguimos con: Vestido de novia de Pierre Lemaitre

LA HIJA DE LA CRIADA. Barbara Mutch

Escoitando a música de Grieg caendo dende o alto dos cantís e saboreando o po amarelento da calor africana, é como Barbara Mutch nos introduce nunha historia situada na Sudáfrica do Apartheid.
O contraste brutal entre a vida dos brancos e dos negros vese diluída pola figura de Cathleen, irlandesa de nacemento, que casa cun banqueiro demasiado egocéntrico, para o cal a familia non era máis ca outro elemento ornamental dos moitos dos que facía alarde.
O súa muller é a guía a novela: representante dunha sensibilidade extrema e pouco crible. A súa historia representa o elo que une a brancos e negros: non dubida en dedicar parte do seu tempo na formación de Ada, filla da criada negra que teñen na casa. Cathleen, unha vez que se decata do seu fracaso, a morte do fillo, a rebeldía indomable da súa filla e a violación por parte do seu home de Ada, decide asumir a súa culpa e, nun intento de redimir os pecados, sae na búsqueda do perdón como medio de acougo para a súa conciencia.
Malia todo Barbara Mutch non conseguiu uns personaxes ben definidos, non foron capaces de camiñar sós ao longo das páxinas e nunca saíron do espazo limitado que lle impuña a escritora.
Hai na historia dous espazos, dous mundos totalmente separados e unidos á vez: o río separa e é o mesmo río o que une as vidas das dúas razas destinadas a entenderse porque se necesitan. Sobrevivir e aprender de ambos mundos é a tarefa que Ada desenvolve ao longo da novela.
A autora aproveitou un proceso histórico de enorme transcendencia para rematar coa segregación racial en Sudáfrica, pero non conseguiu espertar o interese do lector: unha lectura que gustou a uns máis ca a outros, pero na que todos coincidimos que ser a filla da criada é un lastre que aínda hoxe a raza negra non conseguiu desamarrar.


Próxima lectura: Manual para mujeres de la limpieza de Lucia Berlin.  

03/10/16

CLUB DE LECTURA DE 6º

Ola!
Somos "O mundo da lectura", o club de lectura de ...6º! (que este xa é o segundo curso no que decidimos xuntarnos para compartir o noso gusto polos libros).
      Empezamos con moitas ganas e cun libro que xa deixamos escollido no mes de xuño: "As bruxas", de Roald Dahl. Ímolo ler para comentar na vindeira tertulia (e animámosvos a facelo, porque parece moi interesante) e, como este ano é o centenario do autor, temos moitas propostas para homenaxealo, que xa vos iremos contando...
        Seguimos en contacto!



Felices lecturas!!!

13/07/16

LA AMIGA ESTUPENDA . Elena Ferrante.

La amiga estupenda é o primeiro volume dunha tetraloxía dedicada a estas dúas amigas napolitanas.
A cidade de Nápoles durante os anos 50 é o escenario elixido por Elena Ferrante para botar á vida a dúas raparigas: Lina e Lenù. As súas historias son as historias dunha sociedade onde sobrevivir é a única tarefa á que se encomendan.
A novela semella un cadro costumista que vai cobrando vida a medida que Lina e Lenù van pisando as rúas e participando dunha vida na que deben sobrevivir como heroínas.
Mergullámonos na vida das familias, comemos con elas e ata chegamos a comprender os seus movementos e os seus comportamentos: actúan empurradas polo afán de supervivencia, de seguir vivos e non sucumbir a esa riada de miseria.
O lector/a, levado da man de Lenú, a narradora, asiste a un verdadeiro espectáculo: os asasinatos, as estorsións, o poder do diñeiro, a política clandestina...
Neste primeiro volume, Elena Ferrante céntrase na infancia e adolescencia destas dúas mozas. Lina irá marcándolle o sendeiro a Lenú, un sendeiro que ela mesma non vai seguir porque antepón as necesidades da súa familia ás súas propias. A escola, a lingua, fronte ao dialecto que predomina entre as familias que viven nese barrio, convértense en marcas diferencias para Lenù: falar en italiano e ir á escola suporalle ser respectada e mesmo valorada. Xa dende as primeiras páxinas vemos un desexo de aferrarse á escola como medio para saír desta situación abafante e caótica na que están inmersas.
As diferenzas entre home e muller son evidentes: o home é o que trae o soldo á casa, a muller é unha posesión que debe estar ao seu servizo. A violencia forma parte da propia idiosincrasia do Nápoles dos anos 50, onde todo o coro de personaxes debe adaptarse a ese espazo no que lles tocou vivir.
En definitiva, unha novela que daría para horas e horas de tertulia e que a ningunha de nós deixou indiferente.


Temos deberes para o verán!! A próxima lectura: La hija de la criada de Barbara Mutch

11/05/16

CLUB DE LECTURA DE 5º

Ola!
          Imos falarvos do libro que comentamos na tertulia de hoxe, Cuando Hitler robó el conejo rosa, da escritora Judith Kerr:




 Á maioría de nós pareceunos algo aburrido, ó mellor porque esperabamos máis del, pero  outros consideramos  que é un libro moi bonito, no que se van vendo os cambios na vida dunha nena e da súa familia xudea entre os anos 1933 e 1935, por culpa de Hitler.

         
           Aparte deste libro, algunhas de nós tamen lemos Skeleton creek:El diario de Ryan, de Patrick Carman, e aproveitamos para comentalo:




É un libro completamente diferente ó anterior:está escrito en forma de diario, é unha historia de terror ,ambientada na época actual , e coa sorpresa engadida de que para seguir a trama hai que ir vendo uns vídeos en internet ós que se accede con contrasinais que se atopan no libro: encantounos!


                          Esta foi a última xuntanza de O mundo da lectura neste curso.Esperamos seguir en 6º...de feito, xa temos un par de títulos anotados para a volta.

                            BO VERÁN E FELICES LECTURAS!

                                     BICOS E APERTAS!

                                ATA O CURSO QUE VÉN!



08/05/16

CICATRIZ. Sara Mesa

O Club de lectura de adultos volvemos reunirnos para comentar o libro Cicatriz de Sara Mesa.
Todos coincidimos en que a autora, a través dunha linguaxe sinxela, sen artificios literarios, procurando sempre a claridade na súa exposición, conseguiu pór de relevo temas fundamentais na sociedade actual: a denuncia do consumismo; o afán por acumular e a satisfacción que iso provoca na protagonista; a dependencia das redes sociais ou a desaparición dos límites ente o correcto, o posible e o real fronte á creación dun mundo paralelo: virtual, imposible e irreal.
Un acontecemento, en apariencia insignificante, dá comezo á historia: a protagonista, fuxindo do tedio laboral, participa nun foro literario en internet. O contacto con Knut, personaxe peculiar e misterioso, agochado no anonimato que concede o mundo virtual, vai asolagando a súa vida con continuos agasallos literarios e conseguindo que a ansiedade da protagonista aumente con cada paquete recibido. A orixe dos agasallos, totalmente ilícita, non semella ter importancia, acaba por ser algo natural e mesmo necesario na relación: non nos sorprende que Knut percorra todos os centros comerciais da contorna madrileña na procura de libros, perfumes, roupa, etc. que teñen como destinataria a Sonia. É o seu modo de vivir, de manter viva a relación con Sonia.
Sara Mesa consegue crear unha historia ben artellada, sen saírse do guión e do motivo principal: a estraña relación entre os dous protagonistas. A historia desenvólvese en círculos concéntricos: no centro, a relación entre Knut e Sonia, e ao redor, sen concederlle apenas importancia, atopamos o matrimonio e o nacemento do fillo de Sonia ou a relación de Knut cunha muller de idade avanzada, son satélites que xiran ao redor.
A reflexión que tamén subxace no libro é a dificultade que Sonia, pertencente a unha familia cunha economía modesta e cun traballo tamén modesto, ten para para acceder á cultura. Os libros cos que Knut a vai agasallando, constitúen unha maneira fácil de encher a súa bagaxe cultural, á vez que a vai formando como lectora, como crítica literaria e como escritora.
Unha historia de dependencia interpersoal que non nos deixou indiferentes. Facer desaparecer o michazo provocado logo da lectura de Cicatriz, de Sara Mesa, vai ser unha tarefa algo complicada.

A próxima lectura: La amiga estupenda de Elena Ferrante.


27/04/16

OS CLUBS DE LECTURA CELEBRAN O MES DO LIBRO

E que mellor forma de facelo que xuntándonos "Os cinco e a fábrica de libros" 
(o club de lectura de 6º) e "O mundo da lectura" (o club de 5º)?
Pois alá fomos hoxe todos e todas á biblioteca, onde, entre galletas e pinturas, comentamos as nosas lecturas favoritas e elaboramos un mural conmemorativo.

                 Estes son algúns dos nosos libros preferidos:





                                   
                            E así foi a xuntanza de hoxe  :











 FELIZ MES DO LIBRO!!! 
                   E
      FELICES LECTURAS!!!

20/03/16

LA LEY DEL MENOR. Ian Mcewan

As responsabilidades de Fiona, maxistrada do Tribunal Superior de Xustiza, non rematan dentro da paredes do edificio do tribunal, é a conclusión á que chegou a protagonista de La ley del menor. Todo o mundo busca o mesmo: un sentido.
Nos alicerces da vida familiar de Fiona e Jack comezan a aparecer fendas, ao mesmo tempo que ela intenta organizar e resolver a vida familiar e persoal dos demais a través de diferentes sentenzas, a súa propia vida carece dun referente legal que a poña en orde. Jack anúncialle que necesita vivir a súa última aventura amorosa, o mundo de Fiona, as ideas de estabilidade, organización e comodidade dunha parella de clase alta comezan a pórse boca abaixo. Ela, acostumada a escoitar e ditar sentenzas para pór orde nas familias, ve que a súa xa non é tan sólida como ela pensaba.
Conforme avanzamos na lectura imos asistindo á resolución de diferentes casos que caen nas mans de Fiona: a decisión sobre a educación das fillas dun matrimonio pertencente á comunidade jaredí do norte de Londres; decidir salvar a un dos siameses ou deixar morrer os dous bebés e posicionarse legalmente ante a necesidade dunha transfusión de sangue nun rapaz menor de idade que pertence ao grupo relixioso dos Testemuña de Xehová. Será Adam quen vai conseguir que a vida da maxistrada experimente un verdadeiro cambio.
Os acordes do piano e do violín constitúen unha metáfora da relación entre Fiona e Adam. A medida que a relación se fai máis intensa, a música de Mahler e o seu The Salley Gardens cobra maior protagonismo: é a composición que Adam lle intenta interpretar no hospital, mais do violín só se escoita un miañar de gatos. A música enmudece na cabeza de Fiona ao volver do concerto no Great Hall logo de interpretar esa mesma melodía e ser consciente da realidade: Adam negárase a unha transfusión e falecera, xa cumpridos os dezaoito.
A choiva acompaña a Fiona nos momentos cruciais: chove cando Jack lle di que quere vivir a súa última aventura, chove cando coñece a Adam no hospital, chove cando Adam a persegue ata Newcastle, chove cando volve do concerto. No momento en que ela permite que a choiva a empape, a súa vida comeza a tomar un novo impulso e é ela quen a dirixe.


 A nosa próxima lectura será: Cicatriz de Sara Mesa.

16/03/16

"O MUNDO DA LECTURA"

Hoxe houbo xuntanza do club de lectura de 5º para comentar o libro de Jacobo Fernández Serrano "Mil cousas poden pasar".
E entre esas mil, pasou que non nos gustou nada de nada.Así que, sen máis comentarios, quedamos citados para a vindeira tertulia, na que falaremos de 
"Cuando Hitler robó el conejito rosa", de Judith Kerr.

07/02/16

Ventajas de viajar en tren. Antonio Orejudo

Desta volta na sesión do Club de lectura vimos as Ventajas de viajar en tren, acompañados de Antonio Orejudo e o seu pasaxeiro: Ángel Sanagustín ou Martín Urales. A esquizofrenia, xunto coas súas fases e as súas consecuencias é o punto de partida do relato.
O libro racha coa estrutura clásica de presentación, nó e desenlace, achegámonos a unha forma de narrar novidosa e realiza un exercicio metaliterario a través do cal o personaxe cuestiona as formas de narrar que insisten en ser o máis parecidas á realidade.
O protagonista faise pasar por un psiquiatra, facultativo que traballa na clínica onde a outra protagonista, Helga Pato, vén de ingresar o seu home, un escritor de éxito ao que coñeceu na feira do libro de Frankfurt. Helga escoita atentamente as supostas historias clínicas que o suposto psiquiatra lle vai relatando: todo gardado nunha carpeta vermella, metáfora da impostura narrativa á que estamos asistindo.
O autor, A. Orejudo, gran coñecedor da obra de Cervantes, realiza xa dende o primeiro relato (El casamiento engañoso), chiscadelas á obra do escritor do Século de Ouro. Ángel Sanagustín é o novo Quixote do S. XXI que se afana en demostrar o aburrimento que supón, para o lector, o esforzo dos escritores por aparentar verosimilitude nas súas obras.
Martín Urales é quen de artellar unhas historias rocambolescas, e non sentimos necesidade de buscar  referencias na realidade en ningún momento. El crea o seu mundo particular, instálase nel e decide achegalo a todos os que queiran escoitalo e participar del. Hai historias duras, desagradables mais tamén momentos divertidos e situacións cómicas e absurdas: pode ser posible que ao novo dono dun inmoble non lle recollan o lixo por pertencer ao propietario anterior? Pois si, e as explicacións xustificando o feito, convencéronnos.

01/01/16

Sueño profundo. Banana Yoshimoto

Afondar no necesario e imprescindible loito, describir as secuelas logo da morte dun ser próximo a cada unha das protagonistas, é o elo de unión entre as tres historias que Banana Yoshimoto recolle no volume Sueño profundo.
O mundo feminino xaponés reflectido no día a día de tres mulleres que acaban por perder un referente humano fundamental nas súas vidas: unha amiga, un irmán ou unha rival na procura do amor. Nos tres relatos observamos a capacidade da autora en transformar o cotián en materia narrativa: a contemplación da paisaxe, o decorrer do tempo, un tempo a miúdo soporífero, abafante que leva a unha das protagonistas a mergullarse no sono como única maneira de sobrevivir.
A imposibilidade de unir dúas culturas tan afastadas, provocará o suicidio de Yoshihiro. Será a súa irmá, a verdadeira protagonista na segunda das historias, a que se vexa na necesidade de reconciliar esas dúas culturas, como paso previo e necesario para continuar a súa existencia.
Conforme imos avanzando na lectura dos relatos, o mundo onírico vai ocupando un maior espazo. Na derradeira historia, a protagonista, incapaz de superar o falecemento da súa rival, sente a necesidade de un último contacto con ela: a procura da explicación a ese amor fóra de toda norma social preestablecida.

 A delicadeza da cultura oriental personifícase a través da presenza predominante da figura feminina e da descrición paisaxística: contemplar a cidade a través da ventá, nevando, convértese nunha maneira de fusionar tempo e espazo. A neve é a testemuña en primeira persoa das pegadas espidas de Marie. A paisaxe é unha exquisita metáfora de todo o pesimismo existencial que percorre cada unha das páxinas.  

27/07/15

BLITZ. David Trueba


A última das novelas coa que pechamos o club de lectura foi Blitz, de David Trueba. Unha obra demasiado enlatada, previsible, cuns personaxes totalmente planos que actúan como di o título, como lóstregos, guiados polas arroutadas do seu instinto. Beto vai contanto en primeira persoa toda a súa historia a partir da ruptura con Marta. É un personaxe despreciable e para nada foron cribles as súas actuacións. Pareceunos fóra de lugar a maneira de introducir as personaxes femininas: Marta, ideal de beleza e mocidade, fronte a Helga: o deterioro e a vellez. Interesante foi a idea de partir da profesión de Arquitecto Paisaxista, novidosa para moitos de nós e de gran prestixio a nivel internacional. Un libro do que agardabamos máis e que nos quedou escaso, pasou coma un relampo mais sen luz e sen ruído. 

UNA SEMANA EN LA NIEVE. Ennmanuel Carrère



Ter un pai comercial de próteses ortopédicas e de aparellos cirúrxicos podía ter moitas vantaxes, así o vía Nicolas, o protagonista do libro de Emmanuel Carrère. O rapaz ía acumulando os cupóns que o pai lle conseguía nas gasolineiras, gardábaos na súa caixa forte, igual que gardaba os seus sentimentos máis íntimos, cun contrasinal que só el coñecía e ao que era imposible acceder. O pai decide que Nicolás pasará Una semana en la nieve, xunto cos compañeiros de colexio. Logo de o levar ata o albergue no seu coche, a bolsa de equipaxe de Nicolas non sae do maleteiro e este acontecemento, en principio insignificante, dará pé a unha historia chea de misterio. O autor, dende a óptica dun neno de apenas oito anos, foi quen de sacar á luz todas as miserias dun mundo de adultos onde os instintos máis criminais van tomando forma. Conforme avanzamos na lectura sentimos mágoa polo pequeño Nicolas: un neno cheo de inseguridades, vítima do ambiente familiar no que se cría e que crea un mundo paralelo no que conseguir sobrevivir a unha realidade que o catapulta á miseria e que o abafa. Con todo, esa mágoa inicial evolúe conforme o fai o personaxe e convértese en certo odio ante a incapacidade de rachar co pasado. Para todos nós, a brillantez do libro radica na maxistral maneira de perfilar os personaxes: sen apenas indicacións concretas sabemos da violencia que sofre a nai, anulada vitalmente, intuímos a orixe familiar desestruturada de Hodkmann ou o perfil asasino do pai de Nicolas. O albergue, espazo fundamental na obra, acaba por converterse no espazo que lle achega seguridade ao neno e o personaxe de Patrick elevado á categoría de heroe, é a figura masculina que Nicolas idealiza. Sen dúbida, unha moi recomendable lectura para arrefriar as tardes calorosas do verán.

PARA FACER UN COMENTARIO

-Pulsa co cursor enriba de "comentarios"

-Elixe de identidade "Nombre"e pon o teu nome na casilla

-Escribe no recadro o teu comentario

-Pulsa enriba de "Publicar comentario"

-Sairá publicado máis tarde,cando nos chegue

¡ESPERAMOS OS VOSOS COMENTARIOS!
As ilustración e imaxes que publicamos neste blog teñen un uso educativo. Si están suxeitas a dereitos de autor/a, facédenolo saber, para poder retiralas axiña.
Grazas